Je staat in de kledingwinkel, je pakt bijna automatisch een driepack boxer van het rek, en dan hangt daar ineens een string voor mannen. Je kijkt er even naar, voelt de stof, legt hem terug. Niemand heeft het gezien. Klus geklaard. Die kleine pantomime speelt zich al jaren af in winkels van Antwerpen tot Amsterdam, maar er verandert iets. Wat vijf jaar geleden nog goed was voor een slechte mop op vrijdagavond, staat inmiddels gewoon in het basisassortiment van H&M, Calvin Klein en Hunkemöller. Hoe dat taboe langzaam slijt, en wat dat zegt over hoe mannen hun lichaam en comfort beleven, dat is het eigenlijk interessante verhaal.
Functioneel gereedschap: hoe ondergoed zijn ziel verloor
Vraag een man van vijftig wat zijn ondergoed voor hem betekent, en de kans is groot dat hij je aankijkt alsof je hem vraagt wat zijn sokken voor hem betekenen. Niets. Het zit er. Het doet zijn werk. Klaar. Die houding is geen toeval, het is decennia van mannencultuur samengevat in één schouderophalen.
Mannelijk ondergoed werd jarenlang gedefinieerd door wat het niét mocht zijn: opvallend, sensueel, of op een of andere manier bezig met het lichaam, onderwerpen als stof, pasvorm en vruchtbaarheid werden grotendeels genegeerd. Boxershorts domineerden niet omdat ze zo geweldig comfortabel zijn onder strakke jeans (dat zijn ze niet), maar omdat ze het meest anonieme signaal stuurden: ik doe gewoon. Briefs waren al riskanter, te krap, te zichtbaar. En een string? Dat was domweg vrouwelijk, en vrouwelijk zijn, zelfs in je eentje voor de spiegel, voelde als een overtreding van een ongeschreven wet die niemand hardop uitsprak maar iedereen kende.
Die wet was eenvoudig: je lichaam is functioneel gereedschap, geen onderwerp van beleving. Je traint het, je gebruikt het, maar je bewerkstelligt er geen relatie mee. Ondergoed dat je lichaam benadrukt of aangenaam omhult, paste daar niet in. Dat was voor vrouwen, of voor mannen die er expliciet voor kozen om buiten de norm te staan.
Het lichaam bewonen in plaats van verzwijgen
Maar die norm is aan het schuiven, en dat begon niet bij ondergoed. Het begon bij de fitnesscultuur die in de jaren tien van deze eeuw mainstream werd. Plotseling praatten mannen openlijk over voeding, herstel, spierpijn en lichaamsvet. Gymkleding werd een identiteitsstatement. Shirtloos posten op sociale media, iets wat een generatie eerder voorbehouden was aan bodybuilders en rocksterren, werd gewoon.
Die verschuiving heeft een naam in de sociologie, al noemen mannen het zelf zelden zo: van het lichaam als instrument naar het lichaam als bewoonbare ruimte. Je leeft er niet alleen ín, je hebt er een verhouding mee. En wie een verhouding heeft met zijn lichaam, denkt ook na over wat daar het dichtst tegenaan zit.
De bodypositivity-beweging, aanvankelijk bijna uitsluitend gericht op vrouwen, heeft via een omweg ook mannelijke zelfbeleving geraakt. Niet de hashtag-versie, maar de praktische: steeds meer mannen accepteren dat nadenken over comfort, pasvorm en esthetiek van ondergoed geen ijdelheid is, maar gewoon logisch. En de mannen string past in dat plaatje.
Generatieverschillen: schaamte als aangeleerde reflex
Vraag een man van 28 of hij een string zou dragen en de kans is aanzienlijk dat hij schouders ophaalt en zegt: als het comfortabel is, waarom niet. Vraag hetzelfde aan zijn vader van 55 en je krijgt waarschijnlijk een lach, een grap, en daarna ongemakkelijke stilte.
Dat verschil is geen kwestie van persoonlijkheid. Het is een kwestie van welke versie van mannelijkheid je hebt meegekregen. De generatie die opgroeide vóór sociale media, miste het moment waarop mannelijk lichaamsesthetiek genormaliseerd werd in het openbare gesprek. Schaamte rond het eigen lichaam, en bij uitbreiding rond kleding die dat lichaam benadrukt, werd een aangeleerde reflex. En aangeleerde reflexen zijn hardnekkig, zelfs als de oorspronkelijke reden allang verdwenen is.
Mannen onder de 35 missen die specifieke laag bagage grotendeels. Ze zijn opgegroeid met influencers die in strakke sportkleding trainen, met mode-advertenties die mannelijk lichaam tonen zonder ironie, en met een gesprekscultuur online waarin ook mannen schrijven over wat ze dragen en waarom. Voor hen is de keuze voor een string minder beladen, simpelweg omdat de context waarin ze opgroeiden die lading niet had.
Sociale media normaliseren zonder statement te maken
En die context werd grotendeels bepaald door zichtbaarheid. Niet door activisme of bewuste normalisering, maar door het simpele feit dat dingen die je regelmatig ziet, ophouden raar te lijken.
Sportmerken als Calvin Klein, Tommy Hilfiger en recentere spelers als Orlebar Brown of Bread & Boxers hebben de afgelopen jaren strings voor mannen gewoon opgenomen in hun basiscollecties, zonder er een statement van te maken. Geen campagne over lef of grenzen verleggen. Gewoon: dit is er ook. Tussen de boxers en de briefs hangt hij, in dezelfde neutrale verpakking, voor dezelfde prijs.
Op Instagram en TikTok doen mode-influencers iets vergelijkbaars. Ze tonen wat ze dragen, ook wat eronder zit, zonder dat er een verhaal bij hoeft. En dat ontbreken van een verhaal is precies de kracht. Een statement vereist een tegenpositie. Gewone zichtbaarheid niet.
Comfort als sociaal acceptabele ingang
Toch is er één argument dat het snelst alle weerstand wegneemt, ook bij mannen die eigenlijk nog niet zo ver zijn in hun zelfbeleving: comfort. Meer specifiek, het wegvallen van het elastiek dat de hele dag boven je broekrand popt, of de afwezigheid van boxerkreukels onder strakke chino’s.
Wij van Mannenmagazine.be spreken mannen die de string primair presenteren als een praktische beslissing. Ik draag het onder mijn pak omdat ik geen zichtbare lijnen wil. Ik draag het op warme dagen omdat het minder plakt. Die pragmatische ingang is slim, niet omdat hij oneerlijk is (het is vaak ook gewoon waar), maar omdat hij het sociale risico van de keuze verlaagt. Je hoeft geen positie in te nemen over mannelijkheid, lichaamsbeleving of mode. Je lost een praktisch probleem op.
Dat is precies hoe veel gedragsveranderingen bij mannen werken. Niet via overtuiging, maar via nuttigheid. En zodra de nuttigheidsdrempel over is, volgt de rest vanzelf.
Wat merken begrepen voordat consumenten het zelf doorhadden
Dat merken de mannen string al jaren in hun standaardassortiment hebben opgenomen, is geen gevolg van marktonderzoek dat een spectaculaire trendbreuk aantoonde. Het is eerder het tegenovergestelde: een stille bevestiging dat de norm al aan het kantelen was voordat de consument er bewust van was.
Merken reageren op koopgedrag. En koopgedrag veranderde geleidelijk, geruisloos, in de privésfeer van online aankopen waar niemand je ziet aarzelen. De bestsellerlijsten van grote ondergoedbedrijven vertelden al jaren een ander verhaal dan de publieke opinie over mannen en strings. En dat gat, tussen wat mensen doen en wat ze zeggen dat ze doen, is precies de ruimte waarin een taboe sterft.
Wat dit zegt over mannelijkheid in 2026
De mannen string is geen revolutie. Dat is het laatste wat hij is. Maar hij is wel een symptoom van iets dat we op meer plekken zien: een langzame ontspanning rond het mannelijk lichaam en de regels die bepalen wat je daarmee mag doen, voelen of tonen.
Mannen praten in 2026 meer over mentale gezondheid dan tien jaar geleden. Ze gaan naar de huidtherapeut zonder zich daarvoor te verontschuldigen. Ze lezen labels op voeding, investeren in slaap, kopen dure moisturizer. Al die kleine keuzes waren ooit ook beladen, ook onderwerp van grappen of argwaan, en ook ze zijn stilletjes genormaliseerd geraakt.
De string past in dat rijtje. Niet als icoon van emancipatie, maar als een alledaags object dat aangeeft dat mannen een bredere, meer ontspannen relatie aan het opbouwen zijn met hun eigen lichaam en comfort. En dat die relatie niet langer verantwoording vereist tegenover een impliciete cultuurcode die niemand meer hardop wil verdedigen.
De man die in de winkel die string oppakt en weer terughangt? Volgend jaar koopt hij hem gewoon online. En niemand maakt er nog een verhaal van.
Het taboe verdwijnt niet omdat er een grote campagne achter zit. De oude reflex dat mannelijk lichaamsbewustzijn iets verdachts is, slijt gewoon weg. Generaties die zonder die bagage zijn opgegroeid, merken die als normaal assortiment tonen in plaats van statements maken, en de simpele pragmatiek van geen lijnen onder strakke kleding doen de rest. Wij van Mannenmagazine.be zien dat ook terug in wat er gelezen wordt: onderwerpen rond comfort, fit en verzorging trekken steeds minder wenkbrauwen op. Dat betekent niet dat mannelijke schaamte rond het lichaam verdwenen is, maar de ruimte wordt wel groter. En dat is uiteindelijk al veel waard.
